Mange har store håp og draumar ved dette store milleniumsskiftet. Dei trur at vi ved å gå inn i eit nytt tusenår vil få det mykje betre. At menneskas endelause egoisme vil vike for ei tid då alle folkeslag vil stå samla. At vi endeleg skal innsjå kor meiningslause alle desse krigane er, og at vi vil strekkje ut ei vennleg og hjelpande hand til dei som sårt treng det. Men eg er heilt overbevist om at for å endre verda trengst det så mykje meir enn eit skifte av årstala. Menneska vaknar ikkje berre opp ein morgon og innser alle sine feil og manglar. Vi treng tid, og mykje av det og. Det spørst berre om vi innser dette før det er for seint…

Eit av dei mange momenta eg finn uforklarlig med oss er kva vi brukar pengane våre til. Nyttårsafta vart fleire milliardar av kroner skote rett opp i røyk, er det dette vi kallar gode investeringar? Hadde det ikkje vore betre å vite til dømes at alle menneska hadde det bra framfor å sjå eit flerrande lysshow som er over på nokre få minutt?

Rasa vår er utan tvil ein av dei mest egoistiske skapningane som har levd her på jorda. Folk tenkjer automatisk på seg sjølv og kva som er best for dei.

"Det ligg i blodet vårt og det stammar frå våre forhistoriske slektningar; the survival of the fittest- den sterkaste overlever".

Slike utsagn er berre dårlege unnskyldningar spør du meg. Skal tru om vi i framtida klarer å utrydde oss sjølve? Det hadde ikkje overraska meg stort. Kva har vi t.d. tenkt å gjer når vi har brukt opp naturressursar som olje, tømmer og gass? Kaste oss over kvarandre og slåst med alle midlar om restane?

Det er viktig å stille seg spørsmål om kva som ventar oss i framtida. Det kan vere fantastisk, og det kan vere forferdeleg.

Men vi må no heller ikkje gløyme at menneska har gått igjennom litt av kvart, og likevel sit vi framleis med makta. Ikkje nokon skapning her på jorda overgår oss når det gjeld intelligens, og vi veit å bruke den. Over fleire tusen år har vi lært korleis vi skal kontrollere naturen(så langt det lar seg strekke), og kva vi kan gjer for å unngå katastrofer.

Våre forfedre spådde sikker dommedag i inngangen til år 2000, men der tok dei grundig feil. Her sit vi like levande som i 1999. Milleniumsskiftet var heller aldri særlig frykta, det vart heller sett fram til. Den beste unnskyldninga nokon gong til å feste heile natta lang, og det vart det og gjort, men ikkje her på Øye. Her tok folk det med knusande ro, og berre kosa seg inn i det nye årtusenet. Det vart ikkje brukt tusenvis av kroner på feiringa, men likevel trur eg dei fleste hadde ein triveleg kveld. Vi ungdommane kunne godt ha tenkt oss litt meir liv og bråk når visaren sakte tikka forbi 12-talet, men eg trur vi likevel kjem til å tenkje tilbake på nyttårsafta med eit smil og vite at vi har fått oppleve noko ganske spesielt.

Denne teksten vart ei blanding av tilbakeblikk og bekymringar for framtida, men eg er ikkje 100% negativ når det gjeld kva som ventar oss. Kanskje menneska vil sjå tilbake med gru på denne tida om eit par hundre år og ikkje forstå at vi kunne ha det slik. Kanskje vil krigane ende? Kanskje vi får endå større forståelse for naturen og innser at uten den er vi ingenting? Kven veit?…..

Kristin Norang