Grafikk -  Lene Aklestad

Brudeferden i Hardanger  Toogtredve år var han, brudgommen, Erik Sandre. Og no var han endeleg gift, etter visse små skump i baken av mor si som meinte det var på høg tid no.  Men han hadde liksom ikkje funne den rette, ikkje før no. Sigrun var blid som sola og fornøgd med det ho hadde. Vakker som ei hulder var ho, og difor skjøna ikkje Erik kvifor ho hadde valgt akkurat han til ektemake.Han som hadde stor klumpenase, hår som byrja å vekse litt for vilt og to digre føter som såg aldeles misdanna ut. Men no førte han henne altså heim for å bli fru Sandre.  Båten rugga sakte fram og tilbake i ei behageleg takt, og den lysegrøne sjøen klukka kvar gong årene traff overflata. Det fekk han til å tenkje bakover, til då han var liten og var med bestefar sin å fiska.

Mor til Erik og han sjølv hadde budd på ein husmannsplass før. Der måtte begge to arbeide for kost og losji, og hardt arbeid hadde sett sine spor i Erik, men det hadde og ført til at han var den han var no. Sterk som ein okse, og kunne nok gjere frå seg med kven som helst.

Men Erik var ikkje den typen, han kunne ikkje tenkje seg å "gjere ei fluge fortred". Han var mot andre slik han ville dei skulle vere mot han. Likevel var det ikkje alle som var greie med han, særleg ikkje då han var liten. Han hugsa godt arbeidskarane på garden som erta han fordi han var liten, spinkel og hadde store brune auger. Dei sa at det var nummeret før dei datt ut av hovudet hans fordi dei var så store. Erik hadde valgt å berre oversjå dei, og det var nok det beste han kunne gjere og, for då skjøna dei andre at han tok seg ikkje nær av det. Dermed heldt dei opp, og Erik fann ut at eigentleg var dei gode på botnen.

• Hugsar du då vi fiska her oppe, Erik, spurde Sigrun.
• Ja, det gjer eg. Det var slik som eg og bestefar gjorde før, det.
• Prøv å ikkje tenkje på det no. Det er bryllaupet vårt, og det er meininga at alle skal ha det kjekt, og særleg du.
• Ja…

Men han kunne ikkje la vere å tenkje på bestefar sin. Tenk om han hadde levd no, då. Tenk kor stolt han hadde vore, og glad. Han hadde tala for dei, og fått alle til å skåle for brudeparet. Utan å vite det sat han liksom å smilte, og no byrja systrene til Sigrun og bror hennar, å fnise og le av han.

• Kva er det? Kva er det som er så morosamt?
• Det er du som er morosam. Det uttrykket i andletet…. Er du letta, eller, fordi det er over no?
• Nei, eg berre tenkte på noko. Kor stolt bestefar ville ha vore over oss no. Kor mykje kjekkare denne dagen hadde vore med han her.
• Erik, du må lære deg at bestefaren din er død, og at han aldri meire kjem tilbake hit. Men du har så mange andre som er glad i deg, og no er du til og med gift med ei kvinne som er glad i deg, og som kjem til gjere alt for å gjere deg fornøgd, sa den andre systra, som heitte Kristianne.

• Han måtte vedgå at ho var inn på noko, Kristianne. Det var mange som

var glad i han. Og han var glad i dei og. Og sjølv om bestefaren ofte dukka opp i tankane hans, kunne han aldri få Syver Sandre tilbake. Men sjølv levde han fortsatt, og det hadde han tenkt å gjere ei stund til, så no fekk han ta å kutte ut denne evige tenkjepausa. Han skjende på seg sjølv for å sose vekk bryllaupet sitt på ting han kunne tenkje på seinare.

• Tenk å vere så heldig som meg som har ein stor familie, eit hus å bu i og ei kone eg er glad i som er glad i meg og.

Dermed kasta han hatten sin i veret medan han ropte høgt av fryd, og bror til Sigrun fyrte av eit skudd med børsa så det gav ekko mellom fjell. Felelåten høyrest nok i heile soknet og alt var berre velstand.

Eva Haugen Øye